Wie ben ik nu?

Na een diagnose komt vaak de vraag: Wie ben ik nu?
Veel volwassenen met autisme beschrijven deze fase als een periode van herontdekking. Je probeert te begrijpen wat de diagnose betekent voor hoe je naar jezelf kijkt, naar je verleden en naar je toekomst.

 

Zelfreflectie

Neem de tijd om na te denken hoe de diagnose je begrip over jezelf verandert. De diagnose kan veel verklaren, maar kan ook voor onzekerheid zorgen. Het is een normaal proces van heroriëntering. Je verandert niet als persoon, maar je krijgt een nieuwe bril om naar je leven te kijken. 

Herkaderen van het verleden

Je kan terugblikken op ervaringen met de nieuwe kennis: hoe autisme impact had zonder dat je het wist. Het kan zorgen voor opluchting (“Ik ben niet gek, lui of asociaal. Ik heb gewoon een ander brein.”), maar ook rouw (“Waarom wist ik dat niet eerder?”). Je beseft misschien dat je veel copingstrategieën, zoals maskeren, je hebben geholpen, maar misschien ook dat het veel energie heeft gekost. Misschien wil je sommige strategieën behouden, en andere loslaten.

Autisme als deel van jou

Autisme kleurt hoe je denkt, voelt en de wereld ervaart. Voor sommigen is het één aspect van wie ze zijn, voor anderen is het verweven met hun volledige identiteit. Hoe jij het beleeft, is persoonlijk en altijd geldig.

Je hebt altijd al autisme gehad, alleen heb je nu een naam en verklaring voor bepaalde ervaringen. Dat betekent niet dat je verandert, maar wel dat je jezelf anders kan bekijken. Het kan tijd kosten om de nieuwe inzichten te verwerken en te integreren in je zelfbeeld.

Je noden en waarden herontdekken

Denk na wat je nodig hebt om je goed te voelen. Maak bewuste keuzes: welke omgevingen en situaties voelen goed, en welke kosten te veel energie? Maak je los van aangeleerde verwachtingen en durf meer ruimte te nemen voor je eigen noden. Je mag ook best trots zijn op jezelf want jouw manier van denken en voelen is waardevol. 

Mensen met autisme vertellen

Ik heb gedurende lange tijd niet goed voor mezelf gezorgd: weinig rust en recuperatie in mijn dag- en weekstructuur en systematisch te veel hooi op mijn vork nemen … dat is de laatste jaren aan het veranderen: zelfzorg staat nu veel centraler. Momenteel ben ik arbeidsongeschikt omwille van algemene gewrichtsartrose: mijn lichaam heeft beslist waardoor ik ben gestopt als tuinarbeider. Er is opluchting dat dit hoofdstuk in mijn leven is afgesloten. Als ik iets heb geleerd de afgelopen jaren en maanden, is het dat ik mezelf ga meenemen naar de toekomst. Minder illusies en doen alsof. Hoe dichter bij mezelf, hoe comfortabeler alles lijkt te voelen. 
Eddy van Damme, 59 jaar

Wat kan helpen
  • Gun jezelf tijd om alles een plek te geven.
  • Lees of luister naar ervaringsverhalen van anderen.
  • Bespreek je gevoelens met iemand die je vertrouwt of met een lotgenotengroep.
  • Focus niet alleen op uitdagingen, maar ook op sterktes die je altijd al had.
  • Schrijf je gedachten op: wat verandert er nu wél en wat niet?
  • Probeer stap voor stap te ontdekken wat voor jou werkt, zonder meteen alles te willen uitpluizen.
  • Geef jezelf de toestemming om te veranderen van mening over wat bij je past.
Stilstaan bij jezelf

Sta stil bij hoe je zelfbeeld is veranderd door je diagnose.

  • Schrijf één zin over wie je dacht dat je was vóór de diagnose: ‘Ik was iemand die …’
  • Schrijf één zin over hoe je jezelf nu ziet: ‘Ik ben iemand die … ‘
  • Schrijf één zin over hoe je jezelf in de toekomst wil zien: ‘Ik wil iemand zijn die …’ 

Voorbeeld
Ik was iemand die vaak dacht dat ik lui was. Ik ben iemand die gewoon sneller overprikkeld raakt. Ik wil iemand zijn die zichzelf meer ruimte geeft om mijn eigen tempo te volgen. 

Waarom helpt dit? 
Door verleden, heden en toekomst naast elkaar te zetten, ontdek je dat je identiteit breder is dan je diagnose.