Een gedwongen opname is een ingrijpende maatregel. Ze beperkt iemands vrijheid en wordt alleen gebruikt als het echt nodig is.

Wanneer is een gedwongen opname mogelijk?

De wet stelt duidelijke voorwaarden.

Een gedwongen opname kan alleen als:

• er sprake is van een ernstige psychische crisis

• er een reëel en onmiddellijk gevaar is voor de persoon zelf of anderen

• vrijwillige hulp niet mogelijk is of geweigerd wordt

• er geen andere geschikte oplossing is

Het moet dus gaan om een actuele en concrete situatie.

Welke wet geldt?

De regels zijn vastgelegd in de wet van 26 juni 1990 over de bescherming van personen met een psychische kwetsbaarheid.

Hoe verloopt een gedwongen opname?

Er zijn twee mogelijke procedures.

1. Gewone procedure

Deze procedure wordt gebruikt als er geen onmiddellijke crisis is.

Stap voor stap:

• Iemand dient een verzoekschrift in

• Daarbij hoort een medisch verslag

• De vrederechter (of jeugdrechter bij minderjarigen) bekijkt de aanvraag

• De rechter bezoekt de persoon en hoort betrokkenen

• Daarna beslist de rechter over de opname

2. Spoedprocedure

Deze procedure wordt gebruikt bij acute crisis of hoogdringendheid.

Wat gebeurt er?

• De politie wordt ingeschakeld

• De procureur des Konings neemt een beslissing

• De opname kan snel plaatsvinden

Daarna volgt nog een controle door de rechter.

Belangrijk om te weten

• Een gedwongen opname is een laatste redmiddel

• Het doel is bescherming en veiligheid

• De maatregel wordt regelmatig geëvalueerd

Rechten tijdens een opname

Ook tijdens een gedwongen opname heb je rechten.

Je kan:

• een vertrouwenspersoon aanduiden

• informatie krijgen over je situatie

• gehoord worden door de rechter

Impact en ondersteuning

Een gedwongen opname heeft vaak een grote impact. Niet alleen voor de persoon zelf, maar ook voor het netwerk.

Ondersteuning kan helpen bij:

• verwerking van de ervaring

• herstel nadien

• opnieuw grip krijgen op het dagelijks leven